QULPU QALMIŞ ÇANTA

       Bir ay olardı ki, işe  düzelmişdim. O gün emek haqqımızı verirdiler, 
ona göre eve gec getmeli oldum. Men işden çıxanda her terefi qaranlıq 
öz qucagına almışdı. İlk defe qaranlıqda eve gedirdim. İçimde qorxu yox 
idi desem, yalan olardı. Aylıq mevacibimi de almışdım deye, ele bilirdim ki, 
kimse meni izleyir. Öz-özüme şübhelenirdim her kesden. Metrodan çıxıb olmayan 
dayanacaga teref ireliledim. Olmayan dayanacag deyende onu nezerde tuturam ki,
adamlar harda çox yıgılırlarsa, ora da olur namelum dayanacag.
       Bu namelum dayanacagda herkes kimi mende bizim qesebeye geden avtobusu 
gözleyirdim. Qesebeye geden tam beş avtobus keçdi, amma birine de mine bilmedim. 
Sebeb, minmeye yer olmurdu. Avtobus dayanacaga yaxınlaşan kimi, adamlar bir-birini 
ayaqlamaq bahasına olsa bele avtobusa minirdiler. Mende qıraqda soyuqdan donmuş 
veziyyetde, ne vaxt avtobus boş gelecek mende mineceyem deye düşünürdüm. Ele bu 
vaxt mene bir nurani üzlü, yaşlı bir baba  yaxınlaşdı. Üzüme gülümseyerek elini 
boş gelmesini gözlediyim avtobusa uzadıb dedi:
       - Ay bala,o avtopusumu gözleyersen? Menimde soyuqdan  dişim dodagımı 
kesirdi. Sesim titreye-titreye cavab verdim:
       -He baba, amma biride boş gelmir ki, minib gedem. Burda soyuqdan dondum.
Yaşlı baba  yene gülümsedi ve dedi: 
       -Sen ele bilersen şöför  avtobusu getirif senin yanında saxlayajax ki, sen 
Allah gel min menim avtopusuma? Helemi, düşünersen menim balam. Sende bu insanlar 
kimi bir minmeye cehd göstersene, yoxsa savağa qeder ele buradaja avtopus gözlemeli 
olajaxsan.
       Avtobus geldi, ireli minmek üçün getdim, amma adamların ayaqları altında
ezileceyimi hiss eledim ve özümü bir teher götürüb qırağa atdım. Baxdım ki, yaşlı 
baba ordan baxıb mene gülür, el edib meni yanına çağırdı. Mende tez qaça-qaça 
yanına getdim. Dedi:
       -Görerem ilk defedi bele bir veziyyetle  rastlaşersan, amma men günde bele 
veziyyetlerin şahidi oluram. Bu vaxtlar her kes işden çıxer, hamı evine-eşiyine 
teleser, her kes isteyer birinci avtopusa minsin, hele bu günde hava soyuxdu dene 
qadına-qıza güzeşt eden yoxdu. Neteride etsinner axı, a bala? Men indi 
sürücüyle danışajam, onun qapısından içeri keçersen.
       Söylediyine göre qoca baba burda avtobusların geliş-gedişine nezaret 
edenlerden biridir.
       Elqerez, bir teher sürücünün  qapısından yaşlı baba meni içeri saldı. Sürücüye 
nevesiyem deye teqdim etdi. Mindim avtobusa minmeyine, amma ele basırıg idi ki, 
ayaqlarım yere deymirdi. Adamlar bir-birini iteleye-iteleye avtobusa mindiler,
resmice bir-birlerinin üstüne çıxmışdılar.. Men de yuxardan tutacağdan tutmuş ve 
ayaqları yerden üzülmüş veziyyetde bir teher dayanmışdım. Ani bir qışqırığ 
qopdu ki, qorxudan üreyim esdi. Kiminse iki daşın arasında mobil telefonunu 
oğurlamışdılar. Tez feresetlilik etdim, el atıb cibimden mobilni telefonumu 
götürüb elimde saxladımki, oğurlamasınlar. Biraz keçmişdi ki vaxtdan,sürücü 
avtobusu sürmek istedi, ancaq adamlar qapıdan berk-berk tutub düşmek istemirdiler.
Her ağız bir hava çalırdı, here bir söz deyirdi. Kimi deyirdi ki, axı bu qeder 
adamı hara yığmısan, qoyun sürüsü aparmırsan ki. Sebirli sürücü arada bir 
olardıki, deyilen sözlere fikirini bildirir, insanları sakitleşdire-sakitleşdire 
deyirdi:
       - Onlarda sizlerden biri soyuğunan nece minmelerine engel olum axı?
       Bu geden dialoqlara mat-metel qulaq asırdım, içimde Allaha yalvarırdım  
kaş ki, tez qesebeye sağ-salamat çataq. Yoxsa bu gedişle sabaha qeder burada qalacağıq.
       Sürücü avtobusu sürmek isteyirdi, ancaq qapını bağlanması mümkün deyildi, 
sürücü burdan qışqırırdı ki,qapını buraxın çıxaq gedek,ordan adamlar qışqırırdı ki, 
sıxlaşın bizde avtobusa minek. Ne ise sürücü gördü ki, çaresi yoxdu ele qapı açıx 
halda avtobusu sürmeye başladı. Bu zaman yaşlı bir qadının sesi geldi. Sürücüye o ki 
var qargış tökdü, ilk defe eşitdiyim qargış ıse bu oldu "XEYMEN DAĞILSIN ŞOFER , 
AYAĞIM QIRILDI."
       Amma teeccüb etdim sürücüye ele bil sebir daşıydı, yaşlı qadının qarğışının 
qarşısında qaydıb bir cavab vemedi. Sakitce yoluna davam etdi, yaşlı qadında orda 
qışqıra-qışqıra qaldı.
       O sıxlıqda üreyimde bele bir sual yarandı. Kimdir günahkar? Avtobusa 
böyük-kiçik saymayaraq vehşicesine minen insanlardadı, yoxsa lazımından artıq 
avtobusa adam yığan sürücüde ve ya günah bilmediyimiz ve ya bilib göz yumdugumuz 
başqa birisindedir. Kimdir o başqa birisi? Günah kimdedir?
       Bele düşüne-düşüne qesebeye gelib çatdıq, her kes yavaş-yavaş yox, düşende bele 
bir-birlerini iteleye-iteleye düşmeye başladılar. Bu işden baş aça bilmedim , qefil 
el atdım çantadan yol pulu çıxardam baxdım elimde qalan çantanın qulpudu ancaq ,
birde o qışqırtıda feresetlilik edib cibimden götürdüyüm mobilni telefon.. Çantanı 
nece kesib ogurlayıblarsa heç ruhumda incimeyib. Biraz qışqırdım ses-küy saldım,
amma ne faydası olan olmuşdu artıq. Çanta getmişdi ilk emek haqqımda içinde.
Kor-peşman elimde çantanın qulpu eve yollandım.
       Ele bu haldada bir şeyi yenede düşündüm, belke men yaşlı babanın sözüne qulaq 
asmayıb, avtobusun boş gelmesini gözleseydim, bunlar heç başıma gelmezdi.


Aysel Nesirzade



Şerh Yazın / Oxuyun